اجق وجق های بی اجازه !!

اندر حکایت تولد من

halehnoor — Sat, 07 Nov 2009 18:31:18 GMT

اصولن شکفته شدن یک گل بسیار زیباست...

امروز من ، یگانه گل شکفته ، یه بار دیگه متولد شدم....

و برای بار اول حاضرم اعتراف کنم که 14 سالم نیست

بلکه؛

برو ادامه مطلب

اندر حکایت فراخوان عمومی

halehnoor — Sat, 31 Oct 2009 07:55:18 GMT

ادامه مطلب رو داشته باش

واسه سردردم که رفته بودم دکتر ،یه رژیم غذایی نخور نخور داد بهم توپ

من که قرنیه چشام سوراخ شد تا متوجه شدم چی توش نوشته....

یه نگاهی بندازین :

هم اکنون هاله شما را به یک مسابقه نفس گیر دعوت می کنه!!!!

فکر می کنین بتونین چند تاش رو درست حدس بزنین؟؟؟ هان هان هان؟؟؟؟

برنده یه جایزه ویژه داره

اندر حکایت وبگذر من!!!!

halehnoor — Wed, 28 Oct 2009 09:40:18 GMT

یه مسئله ای که جدیدن ذهن من رو به خودش مشغول کرده شدید!!! ، آماریه که وبگذر از مراجعین وبلاگ محبوب شما – همین وبلاگ دوست داشتنی خودمو می گم بابا جون - بهم می ده. نمی دونم!!!! آقای شیرازی خان جان با من شوخیش گرفته یا اینکه من با آقای شیرازی خان جان شوخیم گرفته ، یا اینکه اصلن هیچ کدوممون با اون یکی شوخی نداریم!!! یا اینکه هر دو با هم شوخی داریم و خودمون هم نمی دونستیم!!!

بگذریم ... مسئله بزرگ من اینه که نمی دونم چرا هر کی با دخترعمه یا عمه یا خاله یا دخترخاله یا دختردائیش کار داره می یاد سراغ وبلاگ من... ؟؟؟!!! یا اینکه بعضی ها یاد ایام می کنن و به فکر روزای خوش گذشته مثلن سرچ می کنن :"من و خاله" .... آخه من کی تا حالا درباره خاله شما تو وبلاگم قلم فرسایی کردم؟؟؟؟ هان هان هان؟؟؟؟

تازه اونایی که به دنبال همسر دائی محترمشون هستن رو که نگو... این موجودات کلن دو نوعند: بعضی ها دنبال زن دائیشون می چرخند ، بعضی ها دنبال زندائیشون. البته صد در صد در تفاوت بین زن دائی و زندائی حکمتی نهفته ست که شما از اون بی خبرین. مثلن یه موردش می تونه این باشه که زن دائی به زن دائی ای گفته می شه که هنوز در دوران نامزدی به سر می بره... خیلی خیلی زیادش اینه که عقد کرده با دائی... اما زندائی احتمالن یاور یه نی نی رو هم استاد کرده ... اگه نکرده باشه هم که دیگه صد در صد از مراسم پاتختی و این ور تختی و اون ور تختیش حداقل یه یه روزی می گذره دیگه... واسه همینم هست که خیلی با دائی قاطی شده و شده زندائی...

والله تا اونجا که مربوط به ذهن من می شه ، این ورا کسی رو نمی شناسم که دخترخاله یا دخترعمه یا دختر دائی یا زن دائی یا زندائی شما عزیزان بوده باشه... البته ، شاید من نمی شناسم... شاید دوستان با مراجعه به وبلاگ من گمشده هاشونو پیدا می کنن و می رن حالشو می برن... خب بابا اگه اینطوریه ... یه کلام به من هم خبر بدین تا به عنوان سوژه سیاسی خانوادگی اون رو در وبلاگم منعکس کنم و محبوبیت وبلاگم رو دو چندان... آخه آدم هم اینقدر بخیل؟؟؟!! حالا چشم ندارین وبلاگ منو ببین ، لااقل یه تشکر خشک و خالی که می تونین بکنین نامردا !!! نابانو ها!!!!

البته من هنوز سر یه مسئله موندم که با توجه به اینکه عقد پسر عمو و دخترعمو رو توی آسمونا بستن چرا هیچ کسی نمی یاد اینجا دنبال دختر عموش بگرده؟؟؟!!! یا اینکه ملت چرا به زن عموشون محل نمی ذارن؟؟؟؟ حالا اینا به کنار ، یعنی ذات آقایون اینقدر جلبه که در راه خدا یه مورد هم پیدا نشده که دنبال عمویی ، دائی ای ، پسر عمویی چیزی بگرده؟؟؟ یعنی هیچ کی هیچ خاطره خوشی با فامیل ذکورش نداره که بخواد روش انگشت بذاره و یه سری هم به وبلاگ من بزنه؟؟؟؟

حالا اصلن همه اینها رو بریزین دور ... جستجوی عبارت "معایب ج.ق" چی بود که سر از وبلاگ من در آورد؟؟؟ البته و صد هزار البته که من نمی دونم کلن این عبارت یعنی چه و طرف چی می خواسته بنویسه که اینجوری نوشته ... اما یه نظریه ای تو ذهنم می چرخه که حتمن پای یه خلافی در میون بوده و بساط سور و سات برپا ، که یهویی طرف یادش می یاد.... ای دل غافل... نکنه عملکردش دچار عیوب و نقوصی هم باشه و بعدن روغن بسوزونه... واسه همین با همون حالت شنیع و آماده به خلاف می شینه پای نت و این عبارت رو جستجو می کنه... فقط در عجبم ؛ منی که یک اپسیلون هم از عبارت بالا سر در نیاوردم ، چه جور چه جوره که پای اون خلافکار باز شده به وبلاگ من؟؟؟!! شیطونه می گه... استغفرا...

خدایا همه آرزومندان را به راه وبلاگ من هدایت فرما... البته اول آرزوهای جیزجیزیشان را فنا نما ... آمین یا حضرت شیرازی!!!! ضمنن پای مبارک رو از روی دمب مبارک ما جمع کن... دمب مبارک ما اندکی خارخاریه!!!!

مادرعروس:

من حرفی ندارم... اصلن قهرم... چه معنی داره که هر سری می یام اینجا و حنجره م رو صاف می کنم... اون وقت در راه خدا یکی نمی یاد دنبال من بگرده؟؟؟!! اییییییییییییییش

اندر حکایت ب ی ل ا خ

halehnoor — Tue, 27 Oct 2009 08:24:18 GMT

یکم : مدیر موسسه زبانی که من توش درس می خوندم یه آقای فوق العاده با شخصیتیه که همه ش منو دوس داشت و می خواست با من ازدواج کنه... واسه همینم من مجبور شدم ترک تحصیل کنم... آخه داشت هلاک می شد طفلی!!!

از این موضوع که بگذریم این آقا از کوچولویی در کشور امریکای جهانخوار خواری زندگی کرده بود اما یه ذره هم خارخاری نشده بود. زمانی که ایشون در عنفوان جوانی تصمیم میگیره برگرده ایران ، از فرودگاه یه تاکسی می گیره و وقتی به مقصد می رسه ، از راننده سوال می پرسه که کرایه ش چند می شه ... راننده هم به رسم ایرانیها ظاهرن همون جمله معروف و الکی دلخوشکنک " قابل نداره... بمونه" رو تحویل می ده... خب این بنده خدا هم که از کوچولویی آمریکایی تبار بوده و با این چاخانای ایرانی آشنایی نداشته ، ظاهرن در حالیکه یکی از ابروانش رو کمی بالا می ده ، با تعجب می پرسه:" واسه چی؟؟" ظاهرن راننده هم که از جمله "واسه چی" سر در نیاورده بوده دوباره اصرار می کنه:"حالا مهمون ما باش" . این مدیر گرامی هم دلش مالامال از عشق و غیرت ایرانی می شه و در حالیکه تمام وجودش رو شادی پر کرده ، یه تشکر بلندبالا از راننده می کنه و صد البته که دلش می خواسته یه ماچ گنده از لبای آقای راننده ، نه ببخشید از لپای آقای راننده بکنه ، اما خودش رو کنترل می کنه و زرت درب ماشین رو به هم می کوبه و می ره.... و جالب اینه که تا مدتها هم نمی فهمه که چه تخمی کرده!!!!!

بعدن: اصولن می دونین که نشون دادن انگشت شصت در همه جای دنیا به معنی پیروزی و تشکر و موفقیت و تمام این معانی خوبه الا در ایران که معنیش می شه ب ی ل اخ.

موری که بعد از حدود 6 سال از انگلیس برگشته بود ایران اونم به خاطر ازدواج با من ، یه مقدار زمان نیاز داشت تا بتونه بعضی از عادات اونوریش رو کنار بذاره... می گه یه بار اون اوایل برگشتنم ، که یه راننده ماشینه به من راه داده بود منم به رسم تشکر ، انگشت شصتم رو آوردم بالا و بعد یهویی یادم اومد ای بابا اینجا ایرانه تندی انگشتم رو آوردم پایین و دیگه تو چشم راننده هم نیگاه نکردم و الفرار....

مادر عروس:

یکم : اگه این مدیر آموزشگاه زبانمون می ذاشت ، من تا حالا یه زباندان بزرگ شده بودم... حیف که مجبور شدم واسه اینکه از استهلاک دلش به خاطر وجود بی مثال خودم جلوگیری کنم ، از اون آموزشگاه بزنم بیرون... چه کنم که خواستنیم دیگه!!!!

بعدن : فقط داشته باشین که یکی با لطف فراوون به شما اجازه بده و راه رو براتون وا کنه بعد شما یه ب ی ل اخ سرحال نشونش بدین و بگین :" بیه .... "

بعدنتر : اینکه تو کشور ما نشون دادن انگشت شصت همانا معنی جیزجیز منحرفی داره ، دلیل بر این نیست که ایرانیها انسانهایی بی تمدن و بی فرهنگن... دلیل بر اینه که دیگر مردم اقصی نقاط جهان ، بی تمدن و بی فرهنگن.... دلیل هم دارم.... مثلن اونا هر بار به موفقیت یا پیروزی می رسن ، تند تند یه ب ی ل اخ گنده به طرف مقابلشون نشون می دن ، بعد واسه اینکه ضایع نشه و طرف به جونشون نیفته ، می گن :" بابا ... اینکه بیلاخ نیست... منم که بهت "بیه" نگفتم... این یعنی اینکه دستت درد نکنه.... ما پیروزیم.... بعد تو دلش می گه :" بیه ... دیدی بهت اندا....تم"

بعدنترتر: این پست تکان دهنده رو از دست ندین اینجا

بعدنترترتر: قلعه نوعی بدبخت فلکزده ب ی ل اخ

بعدنترترترتر:این خارخاری چون تولدش بود بهش نمی گم الاغ نویس!!!!

اندر حکایت تولد خارخاری

halehnoor — Mon, 26 Oct 2009 04:09:18 GMT

خارخاری جیزجیز جیگر زده

ای آبان ماهی نامتناجس

یه سال دیگه از لحظه ای که قدم جیزجیزیت رو به این دنیا گذاشتی و هر چی مردم آزاری و هاله آزاری و بر و بچز بلاگفا آزاری رو کشف کردی گذشت...

پیر شدی جیزجیزی اما هنوز وارثی نداری

و همین روزاست که....

اصلن اینا رو ولش....

تولدت مبارک خارخاری عزیز من

اندر حکایت دکتر بی اعصاب و روان

halehnoor — Thu, 22 Oct 2009 08:50:09 GMT

به دلیل سر دردهای مداوم و بنا به توصیه رفقا رفتم پیش یه دکتر مغز و اعصاب. داشتم باهاش دل درد می کردم ، نه ببخشید درد دل میکردم که یهویی یه صداهایی از بیرون اومد شبیه به ناله و فغان و آه و فریاد و جیزجیز. در حالیکه بنده داشتم فک می زدم و چونه م رو پاره می کردم یه نگاهی به آقای دکتر انداختم که شش هفت دانگ از حواسش به بیرون بود و منو به هیچ چیزش هم حساب نکرده بود... واسه همین ترجیح دادم که رو سنگینی خودم واستم و فکم رو ببندم تا هم اون به مرادش برسه و هم اینکه یهویی نپره و دستش رو نذاره رو دهنم. خلاصه دکتر اعصاب بود و اعصاب معصاب نداشت.

در همون حین یهویی در باز شد و خانوم منشی در حالی که لپاش قرمزگلی شده بود و هر لحظه امکان فروریختن در غلطان از چشمان تابانش وجود داشت ، وارد شد و همچین تا خواست دهنشو وا کنه و حرفی بزنه ، پشت سرش دو تا جوان قامت رعنا خانوم با البسه مشکی رنگ عشقه وارد شدند و یکیشون توی دستاش یه چاقو بود و سر اون رو رو به هوا نیگه داشته بود و اون یکی دهنشو وا کرده بود و با همون دهن باز یه کم به دکتر نیگاه می کرد و یه کم به رفیقش...

اونی که چاقو داشت ، یک عربده ای کشید و در حالیکه اون رو امتداد می داد گفت :" مگه من پنجشنبه قرار نبود بابام رو بیارم اینجا ... چرا در مطبت رو بستی و رفتی؟؟" به جای دکتر چاقالو ، منشیش جواب داد :" آقای دکتر... من که نمی تونم شما رو به زور داخل مطب نیگه دارم... این آقا پنجشنبه زنگ زده و گفته که می خوام بابام رو بیارم واسه ویزیت... اما دیر کرد و شما هم رفتین... من بهش تذکر داده بودم که دکتر منتظر نمی مونه".

اما جوونک نعره زد :" یعنی چه؟؟!! وقتی من می گم می خوام از روستا بابام رو بیارم.... شما موظفید که صبر کنید..." بعد گردنش رو به غایت یه خروس دراز کرد. دکتر سعی کرد آرومش کنه :" خب آقاجان .... طوری نشده که ...." . جوونک جرجری تر شد.... و یه پله گردنش رو دراز تر کرد و گفت :" اگه بابام می مرد شما چه کار می کردین؟؟؟؟ هان هان هان؟؟" و یه جیغ کشید... اما این بار دکتر چاقالو کم نیاورد :"صداتو بیار پایین مردک..." جوونک یه پله از گردنش تفریق کرد و یه کمی هم صداشو آورد پایین تر :"یعنی چه ؟؟!! من می گم چطور شد که شما رفتی؟؟؟ اصلن روی حرف من با این خانومه ست.... تقصیر این خانومه ست..." و با اون چشمای آتشین یه نگاه بالا تا پایینی به اندام شکیل اون خانوم منشیه انداخت. منشی خودشو جمع کرد و لب و لوچه شو داد جلو... لب و لوچه ش شده بود عین باسن مرغ... اما دکتر این دفعه جرجری تر شد... :"اصلن تو چی می گی؟؟؟؟ واستا ببینم!!! " بعد رفت سراغ کیفش... انگاری می خواست چیزی واسه تهدید پیدا کنه... اینجا بود که منم ترسیدم... ای دل غافل... الان خون و خونریزی نشه این ور... حالا این دو به جهنم... سر درد من عود می کنه... !!! فکر می کنم جوونک بیشتر از من ترسید.... احتمالن اونم سردرد داشت!!!! چون گردنش رو از حد گردن یه مرغ هم آورد پایین تر... اما کم نیاورد:" خلاصه گفته باشم!!! بار آخرتون باشه!!!" در حالیکه دکتر همچنان داشت داخل کیفش رو تفحص می کرد دنبال همون چیز مورد نظر جوونک به همراه اون رفیق دهن بازش که الحق نقشش رو خوب ایفا کرده بود ، زدند به چاک... اما مگه دکتر چاقالو کم می آورد؟ جیغ زد :"واستین ... بهتون می گم ایست" بعد باز هم تفحص کرد و حالا نگرد و کی بگرد تا سرانجام !!!! یه چیز سیاهرنگی که اصلن شبیه اسلحه نبود از داخل کیفش درآورد و پرید از اتاق بیرون... منم که تا اون لحظه خودمو کنترل کرده بودم ، نشستم رو مبل و حالا نخند ، کی بخند. ملت همه داشتن ماجرا رو دنبال می کردن اما من بیخیال نشسته بودم اونجا و فقط می خندیدم. تا اینکه دکتر برگشت و منم خودم رو جمع و جور کردم... بعد که دکتر داشت فشارم رو می گرفت کلی خودم رو براش لوس هم کردم :" می دونین چیه دکتر!!! احتمالن الان فشارم رفته باشه بالا... " اما دریغ از یه اپسیلون فشار بالاتر... گرچه دکتر اصلن حواسش به این دنیا نبود ... احتمالن داشت به شجاعتی که به خرج داده بود فکر می کرد... چون هر چند لحظه یه بار تکرار می کرد :" مرد تیکه تیکه.... انگاری اینجا شهر هرته..." ... ما رو باش که کجا رفتیم واسه درمان سردردمون...

وقتی رفتم داروخونه که مجاور مطب دکتر بود... خانومی که داشت دارو بهم می داد پرسید :" چه خبر بود تو مطب دکتر چاقالو؟؟" گفتم :"چطور" ؟

گفت آخه عین این کارتونا یهویی دیدم دو تا جوون دارن تو کوچه می دون ، پشت سرشون دکتر چاقالو هلک هلک در حالیکه داشت یه چیزی رو تو دستش تکون تکون می داد ، می دوید و پشت سر دکتر هم یه عالمه آدم جیغ جیغ کنان داشتن می دویدن..."... یه توضیح مبسوطی هم اونجا دادم و دوباره کلی نیشمون وا شد و با یه روحیه عالی برگشتم خونه.

مادرعروس:

یکم : من که آخرش نفهمیدم اون موجود چی بود در دست دکتر چاقالو که اونطور با اعتماد به نفس گذاشته بود دنبال اون لات و لوتا....

بعدن : من کشته مرده اون سرعت عمل دکترم تو پیدا کردن اون شی جیزجیزی ... حالا خوبه طرف بیغ بود ، وگرنه تا حالا دکتره کشته شده بود و روحیه لطیف من برای مدتهای مدیدی بابت این مسئله آسیب می دید.

بعدنتر : بعد از اون قضیه مفرح تا کلی سردرد نگرفتم و هر وقت می خوایم تفریح کنیم دست بر و بچز و می گیریم و می ریم مطب دکتر چاقالو

بعدنترتر: دکترهای اعصاب اصولن اعصاب معصاب ندارن... پس سعی کنین همواره با ناز و نوازش و عشوه و ماچ واینا بیماریتون رو عنوان کنین و سریع فلنگ رو ببندین که اوضاع خیطه.

بعدنترترتر: قلعه نوعی بدبخت فلکزده روان پریش

بعدنترترترتر: خارخاری چاقالوی ریشوی آنفلونزای خوکی خورده

اندر حکایت اون بچه اسکل کن

halehnoor — Sun, 18 Oct 2009 09:02:18 GMT

رفته بودیم خونه یکی از دوستان که یه پسر بچه شر دو سه ساله هم اونجا بود و عین بلبل ور می زد و عین یه میمون ورجه وورجه می کرد. از اونجایی که وجود من یه تشعشعات مثبتی داره و اکثرن بچه های این سنی جذب من می شن ، این بچه هم راست و مستقیم خیز برداشت به طرف من و شروع کرد به پرسیدن سوالات جور واجور... رفیقم یه هدیه ای بابت تولدش از شوهرش گرفته بود که توی یه جعبه شیک بسته بندی شده بود... این بچه هم بند کرده بود که الا و بلا من اون جعبه رو می خوام و چون از همه جواب رد شنیده بود و از عمق قلب رئوف من هم اطلاع پیدا کرده بود ، اومد چسبید یقه منو که اون جعبه رو بده به من... منم که دلسوز...!!! جعبه رو از بالای کمد ورداشتم و دادم دستش و به هیچ وجه به اعتراض دیگرون توجه نکردم... این بچه هم شروع کرد در تخیلاتش بازی کردن که ؛ آره.... الان یه پیشی خوابیده توی این جعبه و اینجا خونه شه و الان پیشیه سردشه و الان غذا می خواد و اینا....

یه یه ساعتی مخ ما رو کار گرفت و منم مجبور بودم پا به پاش حرفاشو تائید کنم و باهاش بازی کنم... بعد هم که خسته شد جعبه رو ورداشت و دور تا دور اتاق چرخید و آخرش گذاشتش روی کله مورچه. موری قشنگه هم که رو چند تا دونه موی سرش حساس... یه چنان نگاهی به بچه انداخت که زهره بچه همونجا تبخیر شد... خلاصه واسه اینکه اوضاع از اونی که هست بدتر نشه و موری یه چک نخوابونده بیخ گوش بچه ، سریع جمع و جورش کردم و بچه رو نشوندم دوباره وردل خودم....

که یهو دیدم ای دل غافل .... بچه هه داره جعبه رو پاره می کنه.

تندی گفتم : آخیش ... شهاب جون... چرا داری خونه گربه هه رو خراب می کنی... پیشی خوابیده اون تو.... گناه داره... سردش می شه عزیزم ... خرابش نکن..."

یه نگاه کج و معوجی به من انداخت و با یه لحن حق به جانبی گفت :" پیشی؟!! کدوم پیشی؟؟!! گولت زده بودم!!! پیشی اینجا چه کار می کنه؟!!!"

بعد تا تهش جعبه رو ریز ریز کرد و ریختشون رو زمین.

ملت هروهر و کروکر به من خندیدن!!!!

مادرعروس:

یکم: حالا این قضیه که خوبه... دخترخاله م که مجرد بود ، عموش و خونواده ش مهمونشون بودن که یه پسر حدود 3 ساله و یه نوزاد نوظهور!!!! داشتند. این پسر بزرگه شیردوش مامانش رو ورداشته بود و بین اون همه آدم، بند کرده بود به دخترخاله م که الا و بلا من باید شیر تو رو بدوشم.

بعدن: اینا که بچه بودن... گاهی این مردا بدتر از یه بچه ن... یکی از دوستان تو شهر غریب بارداره و استراحت مطلقی هم هست... در عوض شوهرش همه روزه کلاس برداشته ( استاد دانشگاهه ) که هیچ، کلاس فوق برنامه هم ورداشته... یه روزی خانومه نیاز به پیاز رنده شده داشته ، به شوهرش می گه :"برام پیاز رنده می کنی؟؟" می گه :"نه... من حساسیت دارم به پیاز" می پرسه "چطور؟" میگه :"آخه چشام اشک می آن"

بعدنتر: قلعه نوعی بدبخت فلکزده پیاز رنده شده

اندر حکایت دوماغ

halehnoor — Tue, 13 Oct 2009 06:50:30 GMT

داشتم می رسیدم به کارای روزمره و سرمو برده بودم توی یه کیس خیلی باحال و نجیب و جذاب (منظورم اینه که داشتم رایانه تعمیرات می کردم بی ادبا) که همکار ریشو سیبیلو مشهور به سل سل خان جان که در به در دنبال چیزی بود ، گفت :" یعنی توی این اتاق یه قیچی پیدا نمی شه؟؟؟منم که دلسوز ، تندی از سلمه – همکارم پرسیدم قیچیم کجاست؟؟؟؟!!!

خلاصه زیر انبوهی از چیزا ، این قیچی منحرف رو کشیدم بیرون که معلوم نبود داشت چه کار می کرد اون زیر میرا...

قیچی رو گرفتم طرف سل سل خان جان و اونم یه یورتمه ای به طرف قیچیم رفت و در حالیکه ناخود آگاه به دوماغش اشاره می کرد گفت :"این کشته منو" بعد خیلی نمکین و فلفلین خندید.

با چشمای گرد شده نیگاه کردم که چی می تونه کشته باشه اونو... اما همکار محترم یورتمه کنان به طرف بیرون رفت و من فهمیدم که با قیچی قرمز گلی من می خواد موهای دماغشو قیچی کنه...

تازه وقتی رفت بیرون این سلمه بی ادبیات به من می گه که من می دونستم می خواست چیکار کنه.... نیم ساعتی بود که داشت با اندرونی دوماغش ور می رفت. خرس کدو!!! نگفت زودتر بهم بگه!!!

دوسه دقیقه بعد سل سل خان جان در حالیکه لبخندی از نشاط بر لب داشت قیچی مرحوم منو در حالیکه نوکش صیقل داده شده بود بهم برگردوند... من و سلمه حدس می زنیم که نوکش رو با کت یا شلوارش پاک کرده باشه.

مادرعروس:

یکم : رو قیچیم شیشه شوی گلرنگ پاشیدم و با دستمال کاغذی تمیزش کردم... حالا هم بانداژش کردم گذاشتمش تو کمد... ببینم کدوم یکی از همکارا قیچیش عین قیچی منه... تعویض قطعات صورت بدم... البته دزدکی....

بعدن: سرت رو با چی می شوری با شامپو گلرنگ

بعدنتر: ای خدا... آخه دارم جیزجیز می کنم.... آدم با قیچی دیگرون موهای دماغشو کوتاه می کنه...؟؟؟

اونم با قیچی به این گندگی... دیگه فکرشو بکنین که طرف چقدر دوماغش اندازه دوماغ این خارخاری بوده!!!!

بعدنترتر: می ترسم اشاره کردن ایشون به دوماغ نکته انحرافی ماجرا بوده باشه...!!!! چیزای دیگه رو باهاش قیچی نکرده باشه خیلی حرفه

بعدنترترتر: قلعه نوعی بدبخت فلکزده موی دوماغ

بعدنترترترتر: دوستان عزیز ... اگه نیاز دارین چیزی رو صیقل بدین... کت و شلوار همکار محترم ما در اختیار شماست.

بعدنترترترترتر: کارای روزمره م کوفتم شد... کیس بی کیس ... نمی ذارن که!!!! ایییییییییییش

اندر حکایت فخری خانوم جان

halehnoor — Mon, 12 Oct 2009 03:44:00 GMT

یه همکاری دارم که بنا به پیشنهاد یکی از همکاران در موقع ضرورت و برانگیختگی حس مردم آزاری " فخری" (به فتح ف و خ (خوندنش این مدلی خیلی مهمه)) صداش می کنیم.... این فخری خانوم جان خیلی مهربون و ساده ست و همچین جون می ده واسه اذیت کردن... البته اینو هم بگم که به موقع خودش حسابی هم مارمولکه ...

یکی از ضعفایی که این فخری خانوم جان داره ، اینه که خیلی قلقلکیه و من هم که همیشه در پی گرفتن نقطه ضعف از دوستان ، همکاران و یاران ارجمند هستم ، بعد از اینکه این کشف مهم رو انجامیدم ، خیلی از این نقطه ضعف به نفع لذائذ شیطانی خودم استفاده می کنم.... مخصوصا اون موقعهایی که ما با هم هم اتاقی بودیم هر چند روز یکبار گیلگیلی مردم آزاری خودم رو از طریق این همکار رفع می کردم.

یادمه یه روز چهارتا از خانوما توی اتاق بودیم که فخری خانوم جان هم جزو اونها بود. نمی دونم چی شد که باز دلم خواست کمی گیلگیلیش بدم... واسه همین عین یه خون آشام به طرفش پریدم.... بیچاره انگار که جدی جدی خون آشام دیده باشه ، سعی کرد از چنگالهای من فرار کنه اما من یه گوشه از اتاق به دامش انداختم (آیکن یوهاها هاها هاها ها)

بعد چنگالهام رو فرو کردم تو تنش و هی گیلگیلی دادم... هی گیلگیلی دادم....

بیچاره فخری ، صدای خنده و داد و هوارش بالا رفته بود و از این طرف این همکارم " سلمه" خانوم جان هم با چشم و ابرو ، موذیانه منو ترغیب می کرد....

حالا تصور کنین که یه عدد فخری نشسته روی صندلی یه گوشه اتاق و خودشو جمع کرده و منم خم شدم روش و دستام داره رو سر و سینه و شیکم و بر و بازوش می چرخه ...

که یهویی در وا شد و یه ارباب رجوع عین گاو ، بدون اینکه در بزنه داخل اتاق شد... و جالب اینکه من و فخری خشکمون زد....

فخری با دهن باز در حالیکه خودش رو مچاله کرده بود داخل صندلی و من در حالیکه خم شده بودم و دستام دقیقن همونجایی بود که نمی بایست... و در همون حال ما زل زدیم به ارباب رجوع و ارباب رجوع زل زد به ما... بعد در حالیکه که یه لبخند کج معنی دار اینکه من که فهمیدم شما دو تا داشتید اینجا چه کار می کردید ، روی لبش سبز شد و یه سوالی پرسید و در حالیکه من و فخری همچنان در همون حالت خشک شده بودیم.... فخری همچنان مچاله شده جوابش رو داد و بعد که ارباب رجوع خندان از اتاق بیرون رفت ، یهویی ما دو تا به خودمون اومدیم که ای بابا ، این چه وضع واستادنه!!!!

بعد هم دست جمعی ترکیدیم....

مادر عروس:

یکم : اگه فکر کردید که با این اتفاقات مهیب من دست از این کارا شستم و دیگه فخری رو اذیت نمی کنم ، هه ، کور خوندین... این یعنی شما هنوز هاله رو نشناختین....

بعدن: فقط مونده بود اینجا و توی این اداره جیزجیزی به ما انگ ل.ز بچسبونن....

بعدنتر: اصولن ما در اداره به شدت یوزر اینترفیس هستیم ... یعنی به شدت سعی داریم طرح تکریم ارباب رجوع رو رعایت کنیم و دیدن لبخند شکفته شده بر روی لبهای سیبیل زده یه ارباب رجوع برامون از گرفتن حقوق و اضافه کار و اینا هم شادی آفرین تره.

بعدنترتر: خارخاری الاغ نویس جیزجیزجیگر زده

بعدنترترتر: قلعه نوعی بدبخت فلکزده ( همین بسشه واسه امروز )

اندر حکایت دختردائی و خاله و موری

halehnoor — Thu, 08 Oct 2009 10:18:18 GMT

موری قشنگه یه دختردایی داره که اسمش نازنینه و حدود 20 سالشه و به اقتضای سنش کلی وروجکه....

یه روزی توی یه مهمونی ما و خونواده خاله موری و خونواده دائیش جمع بودیم.... من و زن دائی و خاله هم داشتیم توی اتاق خواب که یه چراغ خواب کم نور توش روشن بود ، با هم حرف می زدیم ... دختردائی هم رو تختخواب واستاده بود و داشت به گفتگوهای انسان دوستانه ما گوش می داد و کلی از من درس زندگانی می گرفت... البته واستاده بود که چه عرض کنم.... داشت رو تخت پرش پرش می کرد.

در همین حین موری که حتا یه لحظه هم نمی تونه بدون من سر کنه (آیکن تبر) هم وارد اتاق خواب شد و در کنار خاله ش که کنار تختخواب واستاده بود ، ایستاد...

(بعد از این فقط باید صحنه ها رو مجسم کنید)

یهویی نازنین که تو جاش بند نبود یه تلنگری می خوره و در حال سقوط ، ناامیدانه دستش رو به اطراف دراز می کنه که در همون حین از دو طرف دستش رو کلید می کنه رو قفسه سینه موری قشنگه...

این کار باعث می شه که نازنین از خطر سقوط نجات پیدا کنه ولی همچین که به خودش می یاد و یه نگاه به قیافه موری می ندازه ، یهویی عین کسایی که جن دیده باشن دستش رو ول می کنه و محکم از پشت سرش می خوره به دیوار و پخش می شه رو تخت....

شاید کل این صحنه تو 5 ثانیه اتفاق افتاد...

ماها اول مبهوت این صحنه شده بودیم... من اول فکر کردم که نازنین از خجالت اینکه از دو طرف جوجوهای موری قشنگه رو گرفته بوده ، خجالت زده شده و اونجوری یهویی دستشو ول کرده و ولو زمین شده...

اما نازنین جون خیلی زود به این شبهات ذهنی من پایان داد....

در حالیکه سرشو می مالوند از جاش بلند شد و گفت :" وای ... این چرا اینقدر جوجوهاش گنده ست.... من اول فکر کردم که خاله رو گرفتم.... یهویی که به قیافه ش نگاه کردم.... از وحشت دستامو ول کردم...."

همه مون پخش زمین شدیم از خنده... طفلی موری قشنگه....

مادرعروس:

یکم : اصولن موری قشنگه به خاطر استیل بدنیش و ورزشکاریش کلن همیشه از جانب خاله هاش مورد هر هر و کر کر خنده قرار می گیره و اونا بهش پیشنهاد خرید یه لباس زیر رو می دن.... البته دلیلش هم اینه که خودشون شوهرای لاغر مردنی بدون بر و بازو دارن.... به همسر قشنگه من حسادت می کنن...

بعدن : یعنی چه که این نازنین بی ادب دست به موری قشنگه من می زنه؟؟؟ هان هان هان؟؟؟ انتقامم رو ازش می گیرم...

بعدنتر: الهی که من برای بدن ورزشکاری موری قشنگه بمیرم.... لطفن کسی آمین مامین نگه این مرغ آمین ورپریده این دور و برا بچرخه ، ما رو از هستی ساقط کنن و دخترمون رو بی مادر....

بعدنترتر: قلعه نوعی بدبخت فلک زده خارخاری مدام ، اصلن هم بدنش مدل ورزشکاری نه!!!!!

بعدنترترتر: پریروز رفتم نمایشگاه مار ، 300 نوع مختلف از مار بود و خیلی هم ناز بودن.... با موری قشنگه قهر بودم .... اما یواشکی دوربین نفسشو ورداشتم و کلی عکس از مارها انداختم.... اینقدر دوس دارم یه مار بیارم خونه و نیگه دارم.... ولی این موری زشت نمی ذاره... تازه من باهاش طی کردم که اگه یه روزی مار خریدیم ، حق نداره مار ماده بخره.... آخه شنیدم مارها نسبت به جنس مخالف خودشون کشش بیشتری دارن... چه معنی داره؟؟؟؟؟ هان هان هان؟؟؟؟